سکوتِ بیابان، صدای مردی‌ست که با خودش آشتی کرده. جایی میان آسمان و خاک، در لحظه‌ای که خورشید فرو می‌ریزد و زمین نفس می‌کشد، رایحه‌ای بیدار می‌شود: ساواج. نه کاملاً رام، نه کاملاً وحشی. ترکیبی از فلفل سیاه، آمبروکسان و هوای تازه.مثل قدم زدن در مرزهای ناپیدا؛ جایی‌که غریزه با وقار دیدار می‌کند. ساواج دیور، عطر تضادهاست؛ با یک اسپری، روایت مردی را آغاز می‌کند که راه خودش را می‌رود، بی‌نیاز از تائید. بو کن. نترس. این، خود تویی... در شکلی که هنوز ندیده‌ای.
